Liesbeth Vanderbeke

Of het ooit anders wordt, vraag je je soms af. Anders, in de zin van gewoon. Dat je in staat zou zijn tot een klein leven. Met doodgewone dingen en doodgewone mensen, én dat dat genoeg zou zijn. Zodat het gat in jou zou opgevuld geraken met het leven van alledag.

Is schoonheid niet de oorzaak én de reden waarom we hier zijn? Verlangen we niet geraakt te worden in al onze vezels? En is het gemis ervan niet dat, wat we hopen te verdoven door de zotte dingen die we doen?

We bevinden ons in een kleine stad, in een klein land, het leven is er meestal zacht. Als een drone cirkelen we hoog in de lucht. Vanuit deze hoogte zien we een wielvormig grondplan met centraal een grote markt en straten als stralen er omheen. Het is zaterdagochtend, de markt is opgesteld. Al is de […]

– ‘Of het de moeite waard is?’ Ik vraag het hem terwijl we samen in de cognac-kleurige zetel van onze koffiebar zitten. Hij werkt deeltijds als leerkracht en sinds anderhalf jaar vult hij de tweede helft van de week met z’n passie: fotografie en webdesign.

Deze stad ontknoopt haar duivels en ontrafelt dna. Ze verandert haar figuur. Ze botoxt en ze bypast. Ze is goedkope duur.

Het was een zachte, zondige zaterdag dat ik me enigszins verveelde. De zwoelte noopte tot liggen in de zetel, het hangen dreef tot scrollen door de tv-theek. 50 shades darker stond bij de toppers, ik was alleen en ach, waarom niet? Terwijl de film zich ontvouwde als een gewillige onderdaan, werd ik beurtelings getriggerd door […]