Propere lakens

Ze houdt de tippen van de dekbedovertrek tussen haar kleine handen vastgeklemd.  
Ik heb haar net de bovenkant aangereikt en doe een aantal stappen naar achteren.
Ik neem de onderkant van de overtrek, de kant met de flap om vast te steken onder de matras. De lastige kant.
Naast mijn voeten staat de wasmand met nog meer beddengoed.

Het is zaterdag en ik heb de lakens verschoond.
Eén dubbelbed en één twijfelaar. Die laatste is voor haar.
Ik slaap in het grote bed, meestal alleen. Soms ligt ze ook wel eens bij mij.
Dat is niet echt zo handig. Wij liggen beiden meestal dwars.

De opstelling, met het laken strakgespannen, is er één van strijd.
Ik kijk in haar ogen en zie haar verzet.
Ze heeft hier duidelijk geen zin in.
Ze moest ophouden met haar i-phone, dat ding waar ze uren op tokkelt, statussen verandert, profielen aanpast, wallpapers kiest. Om niet te spreken van de vloggers die ze volgt en filmpjes die ze maakt.
En ze had geen keus.
Dàt is wat ze haat.
Het moment niet mogen kiezen.   
Autoriteit ten top.

Het is altijd zo’n gedoe. Lakens vouwen.
Welke punten moeten vastgenomen worden?
Plooi je dubbel naar links of naar rechts?
Nog een keertje vouwen of is het goed zo?
Elke moeder heeft haar eigen methodiek. De helper dient te volgen.

Ik denk terug aan vroeger.  
We waren met drie, twee broers en ik. Op zaterdagnamiddagen, de jongens op voetbal, zij aan de strijk.
Ons mama.
Het was mijn taak de vers gestreken lakens aan te nemen en mooi op te vouwen, samen met haar.
Je moet enkel maar het bovenste stuk van de lakens strijken, vertrouwde ze me toe. De rest zit toch ingestopt onder het deken. Het was de tijd van de Sole Mio’s.
En gesprekken aan de keukentafel.
Over niets.
Over alles.
En over de strijk. Ik wou ook proberen, maar dat ging niet, want ik kon het toch niet zo goed als zij.

Ik werd groot. De dekbedden deden hun intrede. En tijdsgebrek, dat ook.  
Ondertussen ken ik drie verschillende manieren om een tweepersoonsdekbed alleen te verschonen.
Dat noemen ze life hacks, geloof ik. 
Maar om op te vouwen heb ik hulp nodig.
Haar hulp.

Het laken strakgespannen tussen ons.
In haar ogen, weerstand.
Ik trek aan.
Zij laat los.
De overtrek valt op de grond.
Moeders en dochters.
Het gaat altijd voort.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s