Ubuntu*

Het is een rare warme winterweek. De week van de radio-uitzending, kerststal en camion. Ik luister naar het nieuws en zwerf door de straten van de stad. Deze wereld twinkelt, glittert en straalt. 

Deze dagen leven we in onze hoogstpersoonlijke kerstbol.
We worden regelmatig door elkaar geschud.
Zijn afgesloten, dat ook.
Ik wandel de koffiebar in m’n straat binnen en bestel een americano. In een herfstige Humo lees ik een interview met een vrouw die tegen kanker vecht.
Ze vertelt.
Over de gevaarlijke medestrijder die chemo heet.
Over haar gedachten die veranderen in het aanzicht van de eindigheid.
Over haar lijf dat noodgedwongen overgaat en hoeveel verdriet dat doet.

Dan zegt ze dit:
Ubuntu.
Wij zijn allen verbonden, de pijn draag ik alleen.

En ik denk aan m’n eigen verhaal.
Dat ik echt niet wou vertellen.
Omdat niemand er naar vroeg.

Ik zou wel kunnen vertellen.
Over de vuile materie van schuld en schaamte, de antimaterie van angst.
Het annihilatieproces van psychisch lijden. De energie van zelfvernietiging.

Maar ik lach, maak geintjes.
Kijk eens wat ik kan.

Vanuit m’n kerstbol kijk ik naar jou.
Achter de stolp van kerstversiering, zit een bleek gezicht in stilte te wachten.
Totdat ik zeg: Ik zie je.

En ik vraag je dit:
Vertel me van jouw pijn.  
Vertel me jouw verhaal met je ogen en het timbre van je stem.
Ik wil je vasthouden en samen met je ademen.
Zo zullen we verbonden zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s