Dit zijn de jaren. Dit is het moment.

Kom binnen, maak het u gemakkelijk.
Als ge wilt, doe uw schoenen uit.
’t Is ok, ge moogt met uw voeten in de zetel.
Ge zijt naar hier gekomen omdat ge wilt samen zijn.
Na alles wat er de laatste tijd gebeurd is, zijt ge liever in gezelschap dan alleen.
Dat komt goed uit.
Ik ben dat ook.

We gaan praten, gij en ik.
We gaan herinneringen ophalen.
Vertellen over hoe het was, wie hij was, wat we samen gedaan hebben.
We gaan praten over wat geweest is, zeker, mijn vriend. Maar ook over vandaag.

Weet ge, ik kon gisteren niet slapen. Teveel afscheid, teveel dood.
Ik lag wakker en ik vroeg me af hoe het geweest was, zijn einde.
Hoe het zal zijn. Mijn einde.

Ge gaat het raar vinden, maar opeens kon ik het voelen.
En ik wil het u vandaag vertellen.

Op het eind blijven er twee dingen over.
De liefde en de angst.
De liefde voor de mensen in ons leven.
Verweven met de angst voor wat ons wacht.

En ik bedacht het volgende, lieve vriend…
Misschien is leven net zo moeilijk als sterven. Het is altijd de liefde. Altijd de angst.

Een job. Een huis. Een relatie. Een kind.
Het maakt u bang. Ge wilt liever niets veranderen.
Dat is angst.
En ge wilt het toch zo graag.
Dat is liefde.

Ge weet het, mijn vriend, vandaag meer dan ooit.
Dit zijn de jaren.
Dit is het moment.
Nu.
En nu.
En nu.

 

In liefdevolle herinnering aan Quinten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

About Liesbeth Vanderbeke

En schrijven zult ge