Gigolo (deel 1)

Hij zat tegenover haar aan de ontbijttafel. Na maanden van schemer en grijswaarden, was deze zaterdagochtend de zon weer tevoorschijn gekomen en lichtten haar ogen op. De croissants en de koffie hadden gesmaakt, nu zaten ze tussen de kruimels en de lege borden. Het moment van afscheid naderde.

Een straal zonlicht schitterde stoffig terwijl ze de rimpels rond zijn ogen telde. De woorden waren opgedroogd en zacht hield hij haar hand op tafel vast.
Hij had van zoveel vrouwen gehouden.
Voluit en in overgave.
Hij had ze bemind met de intensiteit alsof ze allen de enige waren. Dàt was zijn gave en dat was zijn tragiek. Ze waren als een blok voor hem gevallen. Voor de twinkeling in zijn ogen en zijn tedere aanraking. Voor zijn luisterbereidheid en zijn zachte masserende woorden. Hij maakte dat ze zich veilig wisten en zich dus helemaal wilden geven. En als de ochtend kwam, konden ze hem in vervulling loslaten. Want ze wisten, als ze hem riepen, dat hij terug zou komen. Altijd bereid om hen lief te hebben.
Er was echter één ding dat ze geen van allen mochten vragen.
En hoewel ze het nooit hadden uitgesproken, wist zij het ook.
‘Nog een laatste kopje koffie?’, vroeg ze terwijl ze opstond en hij knikte bevestigend, keek op z’n iphone, ‘over een twintig minuten moet ik echt door’.
Ze voelde haar hart even fladderen en haar lichaam opspannen, toen relaxte ze weer. Dat was het moeilijke moment waar ze door moest. Maar er waren boodschappen te doen, klusjes op te knappen en mails te verzenden dus de dag zou haar al gauw bezighouden. En voor de rest zou ze zijn afdruk op haar lichaam nog lange tijd blijven voelen.
Ze duwde op de startknop van haar senseo-machine en met een luid geratel liep de koffie door. Ze staarde dromerig door het raam.

‘Dankjewel voor de heerlijke tijd’, fluisterde hij zachtjes, terwijl hij achter haar kwam staan en zijn armen rond haar middel sloeg. Ze voelde de kriebels van boven naar beneden en weer terug lopen.
‘Ik wil jou bedanken’, zei zij terwijl ze zich omdraaide, ‘ik kan voelen dat mijn hart weer een beetje meer open staat.’
Dat was echt zo. Het had even geduurd voor ze zijn nummer durfde bellen maar na maanden voltijds werken en verbouwingen in huis had ze genoeg van sterk zijn. Ze had beslist dat het anders kon. En eerste stap daarin was opnieuw contact met hem opnemen.  En hij had nog een opening in zijn agenda.
Zoals de vorige keer had ze hem thuis ontvangen. Theelichtjes en een warm bad. Cava en badschuim. Zij vertelde verhalen van mensen op het werk, hij het verhaal van z’n huwelijk, lang, lang geleden.  
Zijn handen deden met haar huid, wat zijn woorden met haar hart deden. Ze maakten haar zacht. En open.
Het was alsof ze zichzelf  een prachtig cadeau gegeven had. Ondanks het tekort aan slaap, voelde ze zich vol energie en glanzend als een geslepen diamant. Haar lach fonkelde. Hij keek diep in haar ogen.  Ze reikte hem z’n koffie aan. Tegenover hem, leunend tegen het aanrecht, dronk ze van zijn aandacht.
‘Toch ga ik je missen,’ durfde ze zeggen.
Z’n blik werd zacht en hij knikte. ‘Dat weet ik,’ zei hij en het klonk allesbehalve arrogant.
Maar ze kreeg geen garanties.
Dat was dan ook niet de reden waarom ze dit gezegd had.
Het had eerder iets met kwetsbaarheid te maken, zich durven laten zien.
Hij had haar gezien en schoonheid gevonden in haar wezen. Die schoonheid zou ze uitstralen in de dagen die er aan kwamen. Anderen zouden het ook opmerken.
En toen hij een laatste teug van zijn koffie nam, stelde ze de vraag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s