Gigolo (deel 2)

De nacht was tenslotte helemaal gegaan zoals hij ze gepland had. Alleen het einde was dissonant. Haar vraag lag tussen hen en de kruimels op de keukentafel. Maar na z’n tweede koffie was het tijd om door te gaan. De dag zou niet wachten en die avond was er weer een nieuwe ontmoeting. Zelfde formule, andere vrouw. Zo ging dat in z’n weekends. Van haar naar haar, en daartussen op adem komen.

Hij keek niet meer in de achteruitkijkspiegel toen hij haar straat uitreed en had ook geen nieuwe afspraak staan. Wat gebeurd was, was gebeurd en wat kwam, stond toch niet vast.
Hij had al lang geleden geleerd verwachtingen uit te schakelen bij zichzelf. En hij vermoedde dat hij ook duidelijk was over verwachtingen bij haar. Dat leek hem het veiligst.
Hij had ervoor gekozen om uit commitment te blijven.
En daar was hij erg helder in, vond hij.
Hij schakelde z’n i-phone in en koos in de afspeellijst voor de pianosonates van Mozart.
De rustige klanken dreven de auto in en deden hem goed. Hij ademde uit en koos in zijn gps de route naar huis.


Ze ademde condens tegen het raam terwijl ze hem nakeek vanuit de slaapkamer op de eerste verdieping. Het was koud buiten en er hing een herfstmist. Ze vroeg zich af wat ze vandaag zou doen.
Liefde met hem was cyclisch. Op hun samenkomen volgde steevast hun uiteengaan, zoals op elke vloed het terugtrekken volgt. Ze stond op het strand met rondom haar de aangespoelde resten van wat achterbleef. Kleren, beddengoed en een verlangen dat niet werd ingevuld. Ze knoopte haar zijden kimono wat vaster om zich heen, bukte zich en raapte haar ondergoed van de grond.


Zij stond voor de spiegel en bekeek zichzelf in haar nieuwe setje. Meestal droeg ze een bh die niet paste bij haar broekje en dat kon haar nooit echt schelen. Maar vanavond kwam hij langs en ze wou er goed uitzien. Lingerie uitproberen als prélude op vanavond.
Het zachte textiel voelde goed aan, de bh sloot mooi aan rond haar borsten en de doorkijkstof vond ze al bij al behoorlijk gewaagd. Met een zucht deed ze haar mooie, nieuwe ondergoed uit en trok een oudere onderbroek aan. Het nieuwe setje plooide ze mooi op en legde het klaar op de ladekast in haar slaapkamer.
Ze had haar huis gisteren al opgeruimd en er stond een boeketje verse bloemen op de eettafel. De woning versierd en zo haar lichaam. Dieppaarse nagellak op haar teennagels en een zilveren kettinkje met fijne schakels om haar hals. Ze kon het niet wegsteken, ze was blij dat ze hem opnieuw mocht ontvangen. Die vreugde te voelen en vast te houden was de enige manier om de tussentijd dragelijk te houden. Maar dan nog verkoos ze de romantiek van korte passionele opflakkeringen boven regelmatige ontmoetingen. De liefde als een crescendo en diminuendo was intenser van klank dan het regelmatige tikken van de slinger van een metronoom.


Dit leven, dit pendelen van bed naar bed, begon hem zwaar te vallen. Het tekort aan slaap, de zorgende aandacht die hij bereid was te schenken, het was wel ok, maar ergens begon het toch ook te knagen. Hij werd verwelkomd en bemind door meer dan één vrouw. En het was waar, dat alles maakte hem erg rijk, maar toch wist hij niet of hij kon blijven geven. Terwijl hij naar huis reed, overpeinsde hij de voorbije nacht.
Na de gesprekken, de demi-sec champagne, de jacuzzi en de seks had ze hem in de ochtenduren haar vraag gesteld.


‘Wil je blijven’, had ze gevraagd. En hij had geen nee, geen ja gezegd. Dat had haar meer gekwetst dan al de rest. Niet het feit dat hij wegging, niet het feit dat hij naar die andere ging maar het uitblijven van zijn antwoord was wat echt pijn deed. Terwijl het bad volliep met heet water, bekeek ze zichzelf in de spiegel. Zorgrimpeltjes rond haar ogen en hier en daar wat grijze haren langs haar slapen. Het licht boven de spiegel was vandaag niet lief. Ze stak een been in het water, dan het tweede en gleed in de warmte.
Ze had die ander gegoogeld en gefacebooked. Het maakte haar onrustig. Het maakte haar gek. Ze werd iemand die ze niet wou zijn,  een heks die vanachter haar pc loerde naar haar concurrente, als betoverd door haar glazen bol.


Zij had gedoucht, zich ingesmeerd met nivea-crème, en liep nu doelloos met een handdoek om zich heen geslagen door haar huis. Namiddag. Nog zolang. Rusteloos ging ze zitten voor haar computer, scrolde langs de  eindeloze posts, foto’s en filmpjes om dan na 30 seconden weer op te staan. Liefde als onrustige, blijde energie. Liefde als opflakkering, als een vulkaan zo hevig om dan in tussentijd weer in slaap te vallen. En het besef dat ze er zelf voor koos om op de rand te dansen. Lekker, gevaarlijk en toch zo intens.


Het bleef een dunne grens, telkens opnieuw. Tussen leugen en zwijgen, stilte en waarachtigheid. Vroeg of laat kwam het altijd op hetzelfde neer. Ze wilden meer. Hoe ze het ook verpakten. De behoefte aan exclusiviteit, het zetten van de volgende stap, het verlangen naar meer diepte en commitment, de verwoordingen waren verschillende strofes, de onderliggende behoefte het refrein. Hij was ondertussen thuis gekomen, de chauffage stond al te draaien maar hij zag dat de bloemen waren flets geworden. Gauw vulde hij een glas water aan de keukenkraan op het kookeiland en liep naar het boeket op de vensterbank. Toen dat gebeurd was, plofte hij in de sofa en trok z’n schoenen uit. Het liefst van al wou hij thuisblijven nu. De krant van de voorbije dagen op een hoopje naast hem, mooie muziek, een glas rode wijn en de rust van niet meer naar buiten te hoeven.
Uiteindelijk zou hij kiezen voor zichzelf. En haar loslaten. Tot een nieuwe ontmoeting, met haar of met haar. En dan begon het weer van vooraf aan. Hij zou van hen houden maar niet willen blijven.
Dat was het hart van de zaak.
Dat wisten ze. Allebei.
Hij moest kunnen weggaan om nadien terug te kunnen komen.
En hier, dit huis waar hij zelden was, was zijn territorium. Deze lege plek was zijn moederland. Hier kwam hij thuis en van hier vluchtte hij telkens weer weg. Een transitzone tussen het land waar hij gemist werd en het land waar naar hem verlangd werd.


Dit zoete gemis, dit pijnlijke verlangen, het kwam haar voor dat ze heen en weer reisde tussen toppen en dalen van emoties. De laagtes even belangrijk, belangrijker misschien, dan de toppen. Als ze eerlijk was, wist ze dat ze zelf niets anders wou dan dit. Dat dit was waarvoor ze, onbewust, gekozen had.
Het was zaterdagnamiddag, de zon scheen zijn gouden stralen op het verkleurend lover van de bomen in de velden achter haar huis. Ze deed de afwas, want zilver bestek en kristallen glazen deed je niet in de machine, en ruimde daarmee de laatste sporen van hun samenzijn op. De lakens in de was, zelf een bad gepakt, de keuken aan kant. En daarmee ruimte makend voor haar eigen leegte. Voor datgene wat niet gevoeld wilde worden.
De beste manier om af te rekenen met de pijn was er dwars doorheen te gaan, maar waarom dat betekende dat ze dit telkens opnieuw diende te ervaren, daar had ze geen antwoord op. Het leven gaf je telkens dezelfde les, totdat je het geleerd had.
Ze reikte naar haar gsm die op de keukentafel lag en scrolde naar zijn nummer. Bellen, berichtje sturen, of het loslaten? Een vragende vrouw zijn of haar onafhankelijkheid vieren? Ze twijfelde terwijl het beeldscherm van haar gsm weer donker werd.


Ze had hem een berichtje gestuurd. Dat ze naar hem uitkeek, dat ze wou dat het al avond was.  Maar er kwam geen reply. Dat was de ellende van berichtjes natuurlijk. Het was fijner om aan de ontvangende kant te staan dan aan de gevende. De ontvanger had de controle. Wie uitreikte, moest reikhalzend wachten tot er een antwoord kwam. Ze vond het niet eerlijk dat hij haar triggerde tot ongerustheid. Het was zijn afwezigheid namelijk die maakte dat ze dit soort gedrag stelde. Mocht hij bereikbaarder zijn, dan zou ze zo niet zitten kijken naar dat schermpje.
Ze stond op uit de zetel en ijsbeerde nog maar eens door de living.


Hij schoot wakker, de i-phone op het tapijt naast de zetel rinkelde en piepte.
Hij pakte het ding vast, bekeek de berichtjes en de gemiste oproep en voelde een drang om het ding helemaal uit te schakelen.
Hij deed het niet.
Hij stond op, ging douchen, andere kleren aandoen en dan opnieuw vertrekken. De nacht zou tenslotte gaan zoals hij ze gepland had.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

About Liesbeth Vanderbeke

En schrijven zult ge