Koyaanisquatsi

Orgelklanken beklimmen een toonladder van minimaal drie treden. Een tocht van 8 minuten op repeat. De melodie komt eerst statig en sober in ondertonen en wordt nadien in contrapunt overgenomen door de hogere registers. Ze luistert met oortjes en gesloten ogen in haar bed in het donker. Een bed en een i-phone, ze is ingemuurd in geluid. 

 ‘Of je kan beschrijven wat er dan door je heen gaat?’ hij keek haar nauwelijks aan.
Ze schudde traag van neen aan de andere kant van de tafel. De man voor haar had een bril, was kalend en typte de hele tijd door op z’n klavier. Zoals die voor hem en die voor hem. De mannen aan zijn kant van de bureau vormden een koor, hun lied een eeuwige herhaling van vragen en diagnoses.

Het geluid zwelt aan, een mannenkoor valt uiteen in akkoorden. Wat ze zingen, kan ze niet verstaan. Het is Hopi-taal, maar het zou evengoed Latijn kunnen zijn, een donker requiem gezongen door tenoren en bassen. Onder het dunne deken van het ziekenhuisbed voelt ze zich koud en dissonant.

Ze was niet alert tijdens het vraaggesprek, en dat had alles te maken met de noodmedicatie die ze stiekem had bijeengespaard. Er was heel veel mogelijk op deze plek.
‘Je bent hier nu drie weken, ik heb de indruk dat je je wel settelt op deze afdeling’, ging hij verder.
Ze haalde haar schouders op en dacht aan haar bed waar ze terug op wou gaan liggen.
‘Je begrijpt dat we je nog wat verder moeten observeren, dat het nog vroeg is om al een definitieve diagnose te stellen. We nemen graag onze tijd hier.’
Terwijl ze naar hem luisterde, begreep ze dat het tijd werd om verder te gaan. Hier vandaan te gaan.
‘Heb je nog iets nodig van medicatie?’, was zijn afsluitende vraag.
Ze schudde terug van neen. Kwam langzaam overeind en wankelde naar haar kamer. Ze wou alleen maar slapen.

Harmonieus ontvouwt zich de melodie, tot in het oneindige herhaalt het orgel de akkoorden terwijl de bassen de onrust bezweren met één enkel woord.  De deur van haar kamer gaat open en de nachtverpleegster schijnt met een klein lampje door de ruimte. Het landschap dat zich toont is grillig en vol schaduwen. Maar de verpleegster kan niet zien dat ze wakker is en naar muziek luistert. Het is haar enige vrijheid in een dag die elke minuut gestructureerd is. Veel was ze kwijtgespeeld, zelfs het koord van haar pyjamabroek, maar de oortjes hadden ze niet gevonden.

Toen ze hier aankwam, was dat het eerste dat ze deden: oplijsten wat ze moest afgeven, vooraleer ze naar haar kamer gebracht werd. Een grijze, prikkelvrije plek en een raam dat niet openging. Dat had ze direct geprobeerd, tegen beter weten in. Dat raam bood een uitzicht op de gesloten jongerenafdeling, een sportterrein met hoge afsluitingen.
Nu was ze hier al enkele weken en mocht ze onder begeleiding de hele instelling verkennen. Dat bleek een tegenvaller te zijn, want als ze bleef doorlopen kwam ze uit bij het begin.

Ze heeft deze muziek zelf in een loop gezet, lage bassen in een dreigende ondertoon – angst die voelbaar is in haar snelkloppend hart -een gebroken drieklank van schrik, pijn en verdriet die om elkaar heen buitelen, telkens opnieuw. En met vaste regelmaat, de stem van een hulpverlener die met een pil, een inspuiting een laag as over haar gedachten legt. Spinnenwebben vormen een sluier die haar even beschermt en na een uur of vier weer wordt weggeblazen door de zachte wind van bewustzijn.

Als ze deze muziek stop wil zetten, dan zal het plots moeten zijn.
Onverwacht luid zal het geluid wegblijven en zal de stilte zinderen in haar brein. Ze moet alleen het juiste moment zien te vinden. 
Het orgel zal zwijgen, de mannen zullen weg zijn en in hun plaats zal de zon zacht zingen in haar hart.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

About Liesbeth Vanderbeke

En schrijven zult ge