Verzoekschrift

Betreft: Overvloed

 

Geachte,
Graag wou ik dit schrijven richten naar u, de ombudsvrouw. Naar het schijnt luistert u frequent, al is het niet bewezen dat u ook altijd antwoordt. Ik probeer het toch.
Doorgaans verwacht u natuurlijk klachtenbrieven, en ja, ook daarin ben ik heel bedreven. Dat zit in mijn familie.  Als er iets is dat ons niet zint, en dat gebeurt regelmatig, kruipen we in onze pen en richten ons schrijven naar krant, tijdschrift of andere publieke instantie. Ik vermoed dat u in uw archief nog wel wat brieven van familieleden heeft. 

Hoe dan ook, dit schrijven is geen klacht want wie houdt er nu van zeuren? Uw liefde is universeel, dat is algemeen geweten, maar ik denk toch stiekem dat u meer sympathie koestert voor de positivo’s dan voor de systematisch teleurgestelden. Dit is uiteraard pure projectie, in dit ondermaanse houden we niet van slachtoffers.  

En het is daaromtrent dat ik u graag wou aanschrijven.
Naar het schijnt is er overvloed voor iedereen. Luister ik op de marktplaats dat het facebookgebeuren is, hoor ik amper een ander geluid. Legio zijn de coaches die succes hebben door succes te prediken, de goeroes die beloven ons te leiden naar het nirvana van het perfecte beroep. Als ik wil, kan ik mijn dagen vullen met kijken naar gratis webinars waarin mij het walhalla van een vervullend leven wordt voorgespiegeld.

Een leven dat geleid wordt uit vertrouwen, en niet vanuit angst, lijkt de sleutel te zijn.
Overvloed ligt op mij te wachten, als ik maar intenties uit en affirmaties prevel.
En dat doe ik dus. Die intenties hangen op de frigo, de affirmaties op het toilet.

U mag één keer raden waar ik die affirmaties echt zou willen steken.

Er is geen overvloed. Integendeel. En het voelt als mijn eigen verantwoordelijkheid. Ik wil het teveel, ik wil het te weinig, soit, ik doe het verkeerd.
Laten we even een korte visualisatie doen. Een meditatie-oefening. Sluit uw ogen, adem rustig in, adem rustig uit. En beeld u zich een houten strandhamer in, in de handen van silly old me.
Precies, u begrijpt me al.

Virginia Woolf schreef het ooit, a woman must have money and a room of her own if she is to write fiction¸ in haar gelijknamig essay. Gelijk heeft ze. Dat appartement heb ik, dank u wel daarvoor, het was een once in a lifetime opportunity en ik woon er erg graag, de money, dat is een ander paar mouwen.
U, als vrouw, weet het wel, it’s hard out here for a bitch. Die quote komt niet van Woolf maar van Lilly Allen, een andere schrijfster.

Eigenlijk voel ik me zoals dat kleine meisje vorige week in ‘The Voice’. U heeft vast en zeker ook wel de eerste aflevering gezien. U ziet alles, nietwaar?
Zag u ook haar gezichtje veranderen toen er geen enkele coach afdrukte tijdens haar liedje? Haar gelaat was het canvas van haar hart en dat hartje was gebroken.
Ach, ingedeukte ambities, gefnuikte verwachtingen… Die coaches ook altijd!

Maar het was Josje die daarna iets zei dat mij nog meer raakte.
Josje is zot, maar ook een beetje een engel.
Ze had het over falen. Telkens opnieuw. Proberen, proberen, proberen. En weer falen.
Als Josje uw profeet is, dan vat ik het wel. Het leven is de taxi induiken van auditie naar auditie en horen ‘We bellen u nog wel.’

En dat kleine meisje? Ik neem haar in mijn armen, troost haar en vertel dat er nieuwe kansen komen. Morgen, overmorgen, volgende week. En dat ze moet, mag, telkens opnieuw proberen.

Dat doet me trouwens aan iets anders denken. Heeft u dat berichtje ook zien passeren, op uw hemelse live-feed ? Van die Italiaanse acteur? Hij had geen tickets verkocht maar bracht desondanks zijn monoloog van anderhalf uur voor een lege zaal.
Dat is la Divina Commedia!
Ik snap uw gevoel voor humor nog niet helemaal, maar goed, het is vast iets van een lach én een traan.

Maar, en hier komt mijn verzoek, kunt u alstublieft iets doen aan de hemeltergende goednieuwsshow? Aan die passiepriesters, die valse profeten in de tempel van facebook?

Ik weet het, ik kan fb ook afzetten, en heus, ik werk eraan. Maar het is een lastig afscheid als van een verslavende liefde. Ik wil het én het lukt niet helemaal.
Het lijkt wel m’n levensverhaal.

En misschien durf ik dan m’n echte verzoek neer te schrijven…
Kunt u misschien wat van die overvloed mijn kant op laten komen?
Ik sta hier, ontvankelijk, gretig en met open armen.

Mocht u dat willen, dan beloof ik dat ik de eerstvolgende coach op mijn tijdslijn bevestig met een dikke like! Wat zeg ik, een hartje!

Ondertussen verblijf ik met de meeste hoogachting,
Uw vertwijfelde bewonderaarster,

Liesbeth

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s