Verzoekschrift

Betreft: Overvloed

 

Geachte,
Graag wou ik dit schrijven richten naar u, de ombudsvrouw. Naar het schijnt luistert u frequent, al is het niet bewezen dat u ook altijd antwoordt. Ik probeer het toch.
Doorgaans verwacht u natuurlijk klachtenbrieven, en ja, ook daarin ben ik heel bedreven. Dat zit in mijn familie.  Als er iets is dat ons niet zint, en dat gebeurt regelmatig, kruipen we in onze pen en richten ons schrijven naar krant, tijdschrift of andere publieke instantie. Ik vermoed dat u in uw archief nog wel wat brieven van familieleden heeft. 

Lees verder Verzoekschrift

Pay-back

Het is tijd om af te rekenen, bedenkt Faye terwijl ze een laatste slok van haar witte wijn neemt. Het gesprek is gestokt, de voor de hand liggende vragen zijn gesteld. Deze conversatie verveelt haar, het wordt tijd voor actie. Terugtrekken of chargeren, ze heeft nog niet beslist. De man tegenover haar aan de toog bekijkt haar vragend. ‘Zullen we?’ Lees verder Pay-back

Tsundoku* of een lezing over muurbloemen

Door een boekenwinkel snuisteren, een boek optillen.
Vasthouden. 
Voelen. Strelen. Snuffelen.
Wijs wezen. Terugleggen.
Toch weer optillen, de prijs op de achterkant bekijken. Meenemen.
In je boekenkast zetten.
Tsundoku en kijken naar je ongelezen boeken.
Zuchten.
Lees verder Tsundoku* of een lezing over muurbloemen

huiddruppels

loslatenloskomenweggaan bang in de nacht, deze witte nacht, deze witte kamer, zachtgroene gordijnen een raam, druppels regen, een ruiker bloemen een vaas, de hoek een kleine lamp, geen spoken en monsters, beetje licht, straks in de ochtend weggaan, ver weg, naar de plek van monsters en engelen, als kind de trap een reis langs donkere deuren die gaapten en vastpakten, ook deze reis alleen, even bang als toen, hier geen trappen wel een kamer wel een deur, rondkijken, haar hoofd bewegen links rechts, een baan op hoofdkussen, loslatenloskomenweggaan maar ook nog vasthangen aan lijf, stil lijf, mager lijf, profiel onder dunne dekens, de monitor zacht, de regen het raam, een ruisend ritme, de baxter een druppelpatroon, haar broer zo’n uitklapbare stoel, zijn handen haar handen, zijn vingers haar vingers, zijn palm haar palm, broer grote vriendelijke reus broer, zij de fijne Mathilda, boeken, woorden, seconden, opgebruikt onbelangrijk, zijn ogen haar ogen de verpleegster de ochtend een washandje ruw snel over droge huid, dorstig canvas vol tekens markeringen, zuchtig naar zijdezachte olie, aangebracht door haar liefste geliefde, op bed, raam open, wind en gordijnen, een zondagmiddag, zijn hand de lijnen haar lichaam, haar huid druppels kippenvel, tepels stijf verschrompeld de kou de hitte alles tegelijk kijken de zijkanten strelen de binnenkant en weer terug, zalige zondige zondagen van nooit genoeg en lang geleden, ingeprent opgeslagen in huid, verder verder nog, hunker verlangen, loskomenklaarkomenweggaan en opnieuw, een ander leven een andere tijd hetzelfde lijf dezelfde leden, een bad een warm overspoelend overspelend bad, het water te warm zacht gestaag naar boven kruipen rood rimpelig vel dobberen doeberen drijven, in pyjama slaperig tussen frisse, gesteven lakens, katoen in zomer, flanel in winter, ingestopt, loslatenloskomenwegdromen blootwoelen, één voet vrij het ander gevangen, nu gevangen in lijf, oud lijf, ziek lijf, in slaapkleed omhoog tot aan magere dijen, gevangen in strak deken, spijlen omhoog, nacht, de kamer wit, de witte nacht, stil stil, zoemen machines gedachten stromen druppels van weleer, indrukken impulsen sensaties pijn, een boek haar hand, de rand van een blad, een bloedende vinger, niet snappen wel voelen, pijn in uit, binnen buiten, ver genoeg ver gedaan ver gebracht nu terug, niet lang meer, vooruit verder losser lichter vrijer, nog één haakje aan dit lijf, golven pijn duwen, spoelen over, tillen op, een vloedgolf de zeebaren, een babybaren, door een tunnel, schreeuwen, lijn doorknippen geen weg terug, vooruit verder vooruit, loslatenloskomenweggaan, druppels strelen, kussen, aaien huid, huidherinneringen komen, overspoelen haar voeten haar lijf haar hoofd loslatenloskomenweggaan.


Het ministerie van onvoldane zaken

Van buiten leek het gebouw geen bijzonder staaltje van moderne architectuur, een zoveelste constructie met spiegelglas in het midden van de wijk met regeringsgebouwen. Toen het gebouwd werd, sprak ook hier een groot deel van de bevolking van een gedrocht en een ander deel van een significante meerwaarde. En binnenin leek het op zovele andere gebouwen, met op het gelijkvloers een groot plein en op de andere verdiepingen mezzanines waar ambtenaren konden werken op verplaatsbare bureau-eilanden.
Om het gebouw werkelijk te kunnen appreciëren moest je naar de kelder.

Lees verder Het ministerie van onvoldane zaken

Vulkanologie

Als je dichtbij zou komen, niet zomaar een beetje maar echt dichtbij, zou je het voelen. Hoe diep in mij dingen begraven liggen onder dikke lagen vriendelijkheid en aardigheid. Die lagen vormen samen mijn hard gesteente.
Je zou ook iets anders voelen.
De zinderende hitte onder al die lagen.
De druk die zich langzaam opbouwt.
Want ik ben een vulkaan. Een slapende.
Ik raad je aan om heel goed op te passen.

Lees verder Vulkanologie